Op de vulkaan en een Tibetaanse geit

Gisterenavond om half zes zijn we aangekomen in San Filippo (bij Falcone). Omdat Sergio zijn vlucht heeft omgeboekt, hadden we een extra dag om in de route nog wat te bezoeken. 

Maar hoe leuk het ook is met Milo, het beperkt je ook behoorlijk in je mogelijkheden waardoor het natuurpark dat Turi ons getipt had, geen optie was, vanwege het klimmen en klauteren. Ook de stad Siracuse hebben we heel kort bezocht en alleen met de auto, omdat er geen parkeerplek te krijgen was op zondagochtend. 

Erg jammer want Syracuse is een prachtige stad. Ik was er al ooit, maar Sergio had graag wat meer willen zien. Zie een snelle foto vanuit de auto. Op de brug naar Ortigia, het oude centrum dat op een schiereiland in zee ligt. Ortigia is in de Griekse mythologie een eiland dat zou zijn ontstaan uit Asteria, de sterrengodin. Zij is nooit ingegaan op de liefdesverklaring van Zeus en  veranderde daarom in een kwartel (ortyx in het Grieks). Uit schaamte stortte de Kwartel zich in zee, en veranderde in het drijvende eiland Ortigia.

Dus op naar de Etna. Deze vulkaan is de grootste en actiefste vulkaan van Europa en komt regelmatig in het nieuws vanwege een uitbarsting, of zoals vorige week vanwege rook-ringen die vanuit de krater de lucht in werden geblazen. 

De Etna heeft iets magisch, is prominent aanwezig en vanuit vele hoeken van Sicilie in de verte zichtbaar.

We reden tot 2000 meter hoogte en hebben daar een korte wandeling gemaakt. Voor mij was het de tweede keer op de Etna. De eerste keer was 1988, samen met William en Marjon.

Vanmorgen was ik al om half zeven op. Het is nu 11.30 uur en ik ben alleen nog maar buiten geweest. Het zonnetje schijnt uitbundig. Milo is inmiddels ook gewend aan de kippen die hier loslopen. Af en toe rent hij nog achter een kip of de haan aan, wat alleen maar grappig is om te zien.

De  Tibetaanse geiten die hier vertoeven raken ook vertrouwd met Milo.  De katten laten zich niet zien. Milo heeft ze gisteren alle 9 duidelijk gemaakt dat hij hier nu de baas is.